رونق معاملات آپشن اتریوم با افزایش اهرم‌بندی

علاقه باز به اتریوم (ETH) در بازار اختیار معامله به حدود ۲۳ درصد از علاقه باز در قراردادهای آتی رسیده است.

این نسبت نشان‌دهنده بازاری است که شرط‌بندی‌های جهت‌دار با اهرم بالا را به «کانوکسیت» (Convexity) ترجیح می‌دهد؛ پروفایل پرداخت نامتقارنی که اختیار معامله را متمایز می‌کند.

منظور از «علاقه باز» (Open Interest) کل ارزش قراردادهای مشتقه است که هنوز باز هستند و تسویه یا بسته نشده‌اند.

داده‌های Coinalyze در اواخر سپتامبر ۲۰۲۶ نشان می‌دهد که علاقه باز به اختیار معامله اتریوم، حدود ۲۳.۸ تا ۲۴.۳ درصد از کل علاقه باز در قراردادهای آتی و دائمی را تشکیل می‌دهد.

Coinalyze، علاقه باز تجمیعی اتریوم در قراردادهای آتی و دائمی را حدود ۱۷.۸ تا ۱۸.۱ میلیارد دلار ردیابی کرده است. قراردادهای آتی سنتی تحویل‌محور تنها حدود ۲۷۱ تا ۲۷۲ میلیون دلار از این مجموع را به خود اختصاص داده‌اند. مابقی متعلق به قراردادهای آتی دائمی است؛ قراردادهایی که هرگز منقضی نمی‌شوند و از طریق پرداخت‌های دوره‌ای تأمین مالی بین طرفین خریدار و فروشنده، با قیمت‌های نقدی هماهنگ نگه داشته می‌شوند.

برآوردهای دیگر بازار، کل علاقه باز اتریوم در قراردادهای آتی و دائمی را بین ۲۰ میلیارد دلار تا بیش از ۳۲ میلیارد دلار در بیش از ۲۰ صرافی، از جمله Binance و Bybit، تخمین می‌زنند. اگر ارقام بزرگ‌تر به واقعیت نزدیک‌تر باشند، سهم اختیار معامله از این بازار حتی کمتر از نسبت اعلام شده به نظر می‌رسد.

بخش اختیار معامله بازار نیز به شدت متمرکز است. بیشتر فعالیت‌ها از طریق Deribit انجام می‌شود. در اواسط سال ۲۰۲۶، قراردادهای خرید (Calls) حدود ۵۵ تا ۶۰ درصد از علاقه باز به اختیار معامله اتریوم در Deribit را تشکیل می‌دادند.

با حدود ۱۸ میلیارد دلار یا بیشتر که در قراردادهای آتی و دائمی سرمایه‌گذاری شده است، یک حرکت شدید در هر جهتی می‌تواند باعث ایجاد «آبشارهای نقدینگی» (Liquidation Cascades) شود؛ جایی که کاهش قیمت‌ها منجر به بسته شدن اجباری موقعیت‌ها می‌شود، که خود قیمت‌ها را پایین‌تر می‌آورد و باعث نقدینگی بیشتر می‌شود.

برای ناظران اتریوم، افزایش سهم اختیار معامله نشان‌دهنده تغییر استراتژی معامله‌گران به سمت پوشش ریسک یا تمرکز بر نوسانات خواهد بود. کاهش این سهم، به ویژه در کنار افزایش علاقه باز به قراردادهای آتی، به این معنی است که اهرم سریع‌تر از پوشش ریسک انباشته می‌شود. ترکیب این نسبت با نرخ‌های تأمین مالی، درک روشن‌تری از میزان شلوغی یک معامله ارائه می‌دهد.